مراکش - آمریکا... یک شراکت استثنایی و پایدار برای قرن ها

Monday 18 November 2024 - 14:16

سفارت مراکش در واشنگتن، از طریق یک فیلم کوتاه، تاریخ استثنایی یک مشارکت پایدار و پر از غنا و عمق را برجسته می کند که پادشاهی و ایالات متحده را از آغاز تاریخ آمریکا به هم پیوند داده است.

پادشاهی از طریق این نوار که همزمان با بزرگداشت روز استقلال مردم مراکش از طریق اینترنت پخش می‌شود، پیامی قوی و بدون ابهام می‌فرستد، زیرا یک شریک برجسته برای آمریکا است.

روابط بین رباط و واشنگتن فراتر از صرفاً دیپلماتیک است تا در یک اجماع بر سر تعهدات و ارزش‌ها منعکس شود که منجر به مشارکت استراتژیک می‌شود که ویژگی‌های خاص خود را دارد و به دنبال آن جاه‌طلبی مشترک برای دستیابی به آینده بهتر برای دو کشور و برای کل جهان

با این سخنان، یوسف الامرانی، سفیر مراکش در پایتخت فدرال آمریکا، این سفر را از طریق آرشیو تاریخی غنی آغاز می کند. این مقدمه یک یادآوری تاریخی است، پر از تمام معانی آن. از سال 1777، مراکش اولین کشوری در جهان بود که ایالات متحده را به رسمیت شناخت، واقعیتی که دولت‌های دموکرات و جمهوری‌خواه متوالی آن را به یاد می‌آورند و قدیمی‌ترین شریک آمریکا را ستایش می‌کنند: پادشاهی که همیشه در آن سوی آمریکا بوده است. آتلانتیک، یک متحد مهم، یک شریک اصلی، و یک گفتگو که از موقعیت ممتازی در میان ساکنان مختلف کاخ سفید برخوردار است.

از این منظر، روایت وقایع به صورت روان دنبال می شود. السفیر العمرانی این تاریخ را ردیابی می کند و بینندگان را به صورت آنلاین دعوت می کند تا میراث این مشارکت را کشف کنند، در حالی که واقعیت کنونی را به یاد می آورند و آینده را پیش بینی می کنند. افق سیاسی تنها محدود به وفاداری به گذشته نیست، بلکه نوید موفقیت های جدید را می دهد و تنها رباط و واشنگتن بر چگونگی دستیابی به آنها کنترل دارند.

این مشارکت پر از همه معانی است، از شورای امنیت گرفته تا مانورهای نظامی "شیر آفریقا" تا تجارت و سرمایه گذاری. مراکش، تنها کشور آفریقایی که قرارداد تجارت آزاد با ایالات متحده منعقد کرده است، در حال بهبود روابط خود با واشنگتن است. 20 سال پس از امضای این قرارداد و 20 سال پس از آغاز رزمایش شیر آفریقایی، این روابط با رهبری پیشگامان بنیانگذار خود شاهد توسعه سریعی بوده است.

در این فیلم، ترکیبی از عکس‌ها و ویدئوهای آرشیو، تجسم ثبات روابط سیاسی و دیپلماتیک است که همواره دو متحد را با دیدگاه‌های مشترک متحد کرده است.

از کنفرانس کازابلانکا در دوران سلطنت اعلیحضرت پادشاه فقید محمد پنجم، تا نماد دیدار اعلیحضرت شاه فقید حسن دوم و پرزیدنت کندی، گذشته نشان خود را در چین های زمان حال حفظ کرده است. اعلیحضرت پادشاه محمد ششم نیز در حال ارتقای این رابطه منحصر به فرد است و نه تنها معنایی جدید و وسیع تر به آن می بخشد، بلکه به آن معنای استراتژیک تری نیز می بخشد.

واشنگتن و رباط صرفاً به نزدیکی قانع نمی شوند، اما در طول قرن بیست و یکم با هم به اوج روابط دیپلماتیک می رسند که متضمن تعهدات ساختاری است و فراتر از دوستی صمیمانه و روحیه همکاری است.

ایالات متحده با به رسمیت شناختن حاکمیت مراکش بر استان های جنوبی آن، تعهد کامل خود را در حمایت از منافع استراتژیک شرکای خود مانند مراکش نشان می دهد.

شاید تصاویر گویاتر از کلمات باشند. این دو کشور با هم، با امضای توافقنامه‌های سه جانبه، ایجاد پل‌های دیپلماتیک در خاورمیانه و تعهد به رفاه در آفریقا، نیروی قدرتمندی برای صلح، گفتگو و تفاهم هستند. این مشارکت دوجانبه مراکشی-آمریکایی سپری است که در برابر اختلافات مقاومت می کند، اما به ویژه موتوری برای اتحاد و رفاه مشترک است.

از طریق این مستند، گواهی‌های سطح بالا دنبال می‌شود که یک فراخوان به اتفاق آرا را مطرح می‌کند: برای همکاری و تعامل بیشتر. این خواسته نه تنها توسط تاریخ، بلکه توسط منافع شخصی دیکته شده است. این نظر به ویژه توسط ویلیام زارتمن، استاد بازنشسته دانشگاه جانز هاپکینز، دیوید شنکر، معاون سابق دستیار وزیر امور خارجه آمریکا در امور خاورمیانه و شمال آفریقا، و همچنین ژنرال مایکل لنگلی، در تحلیل خود از این برجسته بیان شده است. نقاط عطف در این همکاری.

شاید گویاترین تجسم این وحدت، نقش فزاینده شهروندان مراکشی باشد که پرچم میهن را در قاره آمریکا برافراشته اند و ادغام آنها به جدایی از ریشه هایشان منجر نشده است. شهروندان مراکشی چه دانشجو باشند، چه مقامات، هنرمندان یا ورزشکاران، شهروندان مراکشی از همه اقشار به هویت خود افتخار می کنند، هویتی که هرگز تحت تأثیر فاصله قرار نمی گیرد.

فیلم نماهایش را با تصویری رسا و پر از اهمیت به پایان می‌رساند: پرچمی قرمز و سبز توسط شهروندان مراکشی در میدان معروف «تایمز اسکوئر» که برای جشن گرفتن حماسه شیرهای اطلس در آخرین جام جهانی آمده بودند به اهتزاز درمی‌آیند. حس بی‌نهایت میهن‌پرستی نیز در سخنان تند مرد جوان آدام بوندوک تجسم می‌یابد که از روی صندلی کنسولگری در واشنگتن در خواب می‌بیند که روزی همان پیراهن قرمز را روی زمین فوتبال بپوشد. ابراز علاقه بی حد و حصری که به کشورش دارد.