داروهای تجربی کاهش وزن می‌توانند تسلط موندجارو را به چالش بکشند

Wednesday 02 - 13:13

داروهای جدید تجربی کاهش وزن ممکن است به زودی موقعیت پیشرو موندجارو را به چالش بکشند، زیرا آزمایش‌های بالینی نشان داده‌اند که برخی درمان‌های نسل بعدی ممکن است به بیماران کمک کنند تا حدود یک چهارم از وزن بدن خود را در کمتر از یک سال کاهش دهند.

یکی از نامزدهای امیدوارکننده، رتا روتید است که به دلیل میزان کاهش وزنی که در آزمایش‌ها گزارش شده، لقب «گودزیلا» را به خود اختصاص داده است. شرکت‌کنندگان دریافت‌کننده این دارو در طول ۴۸ هفته نزدیک به ۲۵٪ از وزن بدن خود را از دست دادند. درمان تجربی دیگری به نام آمی‌کراتین نیز نتایج مشابهی را در یک دوره کوتاه‌تر ۳۶ هفته‌ای به همراه داشت.

هیچ‌یک از این داروها هنوز برای استفاده گسترده تأیید نشده‌اند، به این معنی که اثر بخشی و ایمنی آنها هنوز از طریق تحقیقات بالینی در حال ارزیابی است.

موندجارو، که ماده فعال آن تیرازپتید است، در حال حاضر یکی از مؤثرترین درمان‌های قابل تزریق موجود برای مدیریت وزن به شمار می‌رود. داده‌های بالینی نشان داده‌اند که کاهش وزن متوسطی بیش از ۲۰٪ پس از حدود ۱۷ ماه درمان مشاهده شده است. داروهای مبتنی بر سمگلوتید، از جمله وگویی و اوزمپیک، نیز اثرات قابل توجهی در کاهش وزن نشان داده‌اند که کاهش‌ها به حدود ۱۸.۷٪ در یک دوره مشابه می‌رسد.

محققان دانشگاه مک‌گیل و بیمارستان عمومی یهودی در مونترال ۳۸ آزمایش بالینی را که شامل بیش از ۲۵,۰۰۰ شرکت‌کننده بود، بررسی کردند تا اثر بخشی و ایمنی داروهای مختلف کاهش وزن را مقایسه کنند.

یکی از توضیحات ممکن برای تفاوت‌های نتایج، نحوه تعامل این درمان‌ها با هورمون‌های مرتبط با اشتها، تنظیم قند خون و تعادل انرژی است. سمگلوتید عمدتاً هورمون GLP-1 را تقلید می‌کند که احساس سیری را ترویج می‌دهد و به کاهش اشتها کمک می‌کند. تیرازپتید بر روی هر دو مسیر هورمونی GLP-1 و GIP تأثیر می‌گذارد که در کنترل اشتها و تنظیم قند خون دخیل هستند.

رتا روتید با هدف قرار دادن سه مسیر هورمونی پیش می‌رود: GLP-1، GIP و گلوکاگون. دومی در تنظیم قند خون دخیل است و ممکن است همچنین مصرف انرژی بدن را افزایش دهد. آمی‌کراتین فعالیت GLP-1 را با اثرات آمی‌لین، هورمونی که به سیری کمک می‌کند، ترکیب می‌کند و تخلیه معده را کند کرده و به تنظیم قند خون کمک می‌کند.

دانشمندان بر این باورند که هدف قرار دادن چندین مسیر هورمونی به طور همزمان می‌تواند کاهش وزن بیشتری نسبت به درمان‌هایی که بر روی یک مسیر واحد عمل می‌کنند، تولید کند. با این حال، مزایا و خطرات بلندمدت این داروهای جدید هنوز در حال تحقیق است.

عوارض جانبی نیز یک ملاحظه مهم دیگر است. مشکلات گوارشی مانند تهوع، استفراغ، اسهال و یبوست از جمله واکنش‌های گزارش شده بودند. در میان مطالعات بررسی شده، حدود ۷۶٪ از شرکت‌کنندگان دریافت‌کننده داروهای کاهش وزن عوارض گوارشی را تجربه کردند، در مقایسه با حدود ۴۰٪ در گروه‌های دارونما. تقریباً ۱۰٪ از شرکت‌کنندگان به دلیل عوارض جانبی درمان را متوقف کردند.

این بررسی همچنین موارد نادری را شامل اختلالات مجرای صفراوی، پانکراتیت و عوارض روانی شناسایی کرد و همچنین شش مورد مرگ گزارش شده وجود داشت. محققان تأکید کردند که آزمایش‌های بالینی در طراحی و روش‌شناسی خود متفاوت بودند، به این معنی که نتایج نباید به عنوان مقایسه مستقیم بین هر دارو تفسیر شود.

یافته‌ها که در نشریه Annals of Internal Medicine منتشر شده‌اند، با این حال به یک حوزه در حال تحول سریع اشاره دارند. همان‌طور که شرکت‌های داروسازی داروهایی را توسعه می‌دهند که قادر به هدف قرار دادن چندین مسیر بیولوژیکی هستند، نسل بعدی درمان‌های چاقی می‌تواند به طور قابل توجهی بازار را تغییر دهد - به شرطی که ایمنی و اثر بخشی آنها در مطالعات بزرگ‌تر و بلندمدت تأیید شود.