مطالعه‌ای که ایده‌ی «همه‌ی جاده‌ها به رم می‌رسند» را به چالش می‌کشد

Wednesday 16 - 15:21

مطالعه‌ای جدید درباره‌ی شبکه‌ی وسیع جاده‌های امپراتوری روم، یکی از معروف‌ترین گفته‌های تاریخ را به چالش می‌کشد: "همه‌ی جاده‌ها به رم می‌رسند." محققان دریافتند که قسطنطنیه، که امروزه به عنوان استانبول شناخته می‌شود، در مقایسه با رم، موقعیت مرکزی‌تری در شبکه‌ی سفرهای زمینی امپراتوری داشت، به‌ویژه پس از آنکه پایتخت امپراتوری به سمت شرق منتقل شد.

این تحقیق به بررسی سیستمی از جاده‌ها پرداخت که تقریباً ۳۰۰,۰۰۰ کیلومتر در اروپا، خاورمیانه و شمال آفریقا را پوشش می‌دهد. با بازسازی و تحلیل ارتباطات بین مسیرهای اصلی، محققان توانستند ارزیابی کنند که کدام شهرها و مناطق در موقعیت‌های استراتژیک‌تر درون شبکه قرار دارند.

یافته‌ها نشان می‌دهد که رم بدون شک یک مرکز سیاسی و اقتصادی مهم بود، اما اهمیت آن نباید با مرکزیت در کل سیستم جاده‌ای اشتباه گرفته شود. پایتخت در فعالیت‌های دریایی مدیترانه‌ای موقعیت تأثیرگذاری داشت، در حالی که چندین پایتخت منطقه‌ای به عنوان مراکز اصلی حرکت در قلمروهای خود عمل می‌کردند.

مهندسان رومی به طور کلی مسیرهای نسبتاً مستقیم را زمانی که شرایط جغرافیایی اجازه می‌داد، ترجیح می‌دادند. زیرساخت‌های حاصل، شهرها، استقرارهای نظامی، مناطق کشاورزی و مراکز تجاری را در سرتاسر یک سرزمین وسیع متصل می‌کرد. شواهد باستان‌شناسی همچنین نشان می‌دهد که برخی از جاده‌ها و کریدورهای حمل و نقل مدرن همچنان مسیرهایی را دنبال می‌کنند که در دوران رومی برقرار شده‌اند.

به گفته‌ی باستان‌شناس تام بروگمانس از دانشگاه آرهوس در دانمارک، شبکه‌ی جاده‌ای رومی نقش عمده‌ای در یکپارچگی بخش‌های دور از هم امپراتوری ایفا کرد. جاده‌ها نه تنها توسط ارتش‌ها و بازرگانان، بلکه همچنین توسط کشاورزان، ساکنان محلی و مسافرانی که بین استقرارها و بازارها حرکت می‌کردند، استفاده می‌شد. این شبکه به حرکت کالاها، حیوانات و ایده‌ها کمک می‌کرد و همچنین به گسترش بیماری‌ها نیز کمک می‌کرد.

این مطالعه نشان داد که برخی از مسیرهای استراتژیک‌تر در شبه‌جزیره ایتالیا لزوماً از رم عبور نمی‌کردند. چندین کریدور مهم沿 سواحل آدریاتیک قرار داشتند که نشان می‌دهد کارایی سیستم حمل و نقل رومی به جغرافیا و ارتباطات منطقه‌ای بستگی داشت، نه صرفاً هدایت ترافیک به سمت پایتخت امپراتوری.

مرکز ثقل شبکه در قرن چهارم میلادی تغییر بیشتری کرد، زمانی که امپراتور کنستانتین قسطنطنیه را به عنوان پایتخت جدید امپراتوری تأسیس کرد. این شهر که بین اروپا و آسیا و نزدیک به بسفر قرار داشت، موقعیتی به‌ویژه مناسب برای اتصال مسیرها در بخش‌های مختلف امپراتوری داشت.

اهمیت رو به رشد قسطنطنیه نشان می‌دهد که چگونه تصمیمات سیاسی می‌توانند جغرافیای حمل و نقل را تغییر دهند. زمانی که اداره‌ی امپراتوری به سمت شرق منتقل شد، مسیرهایی که بالکان، آناتولی و سایر قلمروها را متصل می‌کردند، نقش شهر را به عنوان یک تقاطع بزرگ بین قاره‌ها تقویت کردند.

میراث جاده‌های رومی همچنین فراتر از زندگی سیاسی امپراتوری گسترش یافت. پس از سقوط امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶ میلادی و سقوط نهایی امپراتوری بیزانس در سال ۱۴۵۳، مسیرهای تاریخی متعددی به تأثیرگذاری بر الگوهای حمل و نقل منطقه‌ای ادامه دادند.

یکی از مثال‌ها، ویا آگوستا است، یک مسیر رومی اصلی که کادیز در جنوب هیسپانیا را با شبه‌جزیره ایبری شمال شرقی و ورودی‌های پیرنه‌ها متصل می‌کند. بخش‌هایی از کریدور باستانی با مسیرهای حمل و نقل که امروزه همچنان مهم هستند، مطابقت دارد و تأثیر طولانی‌مدت مهندسی رومی بر جغرافیای جاده‌های اروپا را نشان می‌دهد.

این تحقیق درس وسیع‌تری درباره‌ی زیرساخت‌های رومی ارائه می‌دهد. به جای اینکه به عنوان یک سیستم ساده طراحی شده برای هدایت مسافران به یک شهر عمل کند، این شبکه یک وب پیچیده بود که توسط اولویت‌های نظامی، تجارت، جغرافیا، مراکز اداری و تغییر قدرت سیاسی شکل گرفته بود.

بنابراین، عبارت معروف درباره‌ی رم تنها بخشی از داستان را در بر می‌گیرد. سیستم جاده‌ای رومی به مراتب بیشتر از آنچه که گفته‌ی سنتی نشان می‌دهد، به هم متصل بود و تاریخ آن نشان می‌دهد که چگونه ظهور قسطنطنیه تعادل حرکت در امپراتوری‌ای را که در سه قاره گسترش یافته بود، تغییر داد.