فیفا در حال تغییر قوانین مربوط به فسخ قرارداد بازیکنان است

Friday 11 September 2026 - 11:30

فیفا در حال آماده‌سازی برای معرفی تغییرات عمده در مقررات governing قراردادها و انتقال‌های بازیکنان است، با هدف ایجاد قوانین شفاف‌تر و قابل پیش‌بینی‌تر برای جبران خسارت زمانی که یک قرارداد به‌طور یک‌جانبه فسخ می‌شود.

اصلاحات ماده 17 مقررات فیفا در مورد وضعیت و انتقال بازیکنان انتظار می‌رود از ژانویه به اجرا درآید. مسابقات و نهادهای فوتبال مربوطه سپس ملزم خواهند بود تا مقررات و چارچوب‌های قراردادی خود را با مفاد جدید هماهنگ کنند.

بر اساس سیستم پیشنهادی، جبران خسارت برای فسخ یک‌جانبه قرارداد باید ارتباط منطقی با شرایط توافق داشته باشد. هدف جلوگیری از تقاضاهای مالی بیش از حد بالا است که می‌تواند برای مسدود کردن انتقال‌ها یا به‌طور مؤثر بازیکنان را وادار به ماندن در باشگاه‌هایشان کند.

این اصلاحات پس از یک سری اختلافات که شامل بازیکنانی است که تلاش‌هایشان برای ترک باشگاه‌هایشان به دلیل وجود بندهای آزادسازی بزرگ یا عدم تمایل باشگاه‌ها به مذاکره در مورد خروجشان پیچیده شده، صورت می‌گیرد. وضعیت بین بازیکن بین‌المللی آرژانتینی، خولین آلوارز و اتلتیکو مادرید یکی از بارزترین نمونه‌های اخیر این بحث شده است.

گزارش‌هایی از اسپانیا نشان می‌دهد که اتلتیکو به بند آزادسازی 500 میلیون یورویی در قرارداد آلوارز تکیه کرده و پیشنهاداتی که به 150 میلیون یورو می‌رسد را رد کرده است. این بازیکن به احتمال انتقال به بارسلونا مرتبط شده است، اگرچه این اختلاف سوالات وسیع‌تری را در مورد نحوه عملکرد مکانیزم‌های آزادسازی قراردادی مطرح کرده است.

تغییرات برنامه‌ریزی‌شده فیفا همچنین در پس‌زمینه اختلافات قانونی قبلی که چارچوب سنتی governing انتقال‌های بین‌المللی را به چالش کشیده‌اند، قرار دارد. به عنوان مثال، پرونده مربوط به بازیکن سابق بین‌المللی فرانسه، لاسانا دیارا، به بررسی گسترده‌تری از قوانین انتقال فوتبال و رابطه قانونی بین بازیکنان و باشگاه‌ها کمک کرد.

چارچوب پیشنهادی رویکردهای مختلفی را بسته به اینکه آیا یک قرارداد دارای بند آزادسازی است یا خیر، معرفی می‌کند. در جایی که یک بند مشخص وجود دارد، مبلغ توافق‌شده معمولاً به عنوان نقطه شروع برای تعیین جبران خسارت عمل می‌کند، مگر اینکه رقم به‌طور آشکار غیرمنصفانه یا بیش از حد بالا تلقی شود.

برای قراردادهایی که فاقد بند آزادسازی هستند، جبران خسارت به جای آن با استفاده از مجموعه‌ای از عوامل ارزیابی می‌شود. این عوامل می‌توانند شامل ارزش باقی‌مانده قرارداد، حقوق معوقه، ارزش خدمات بازیکن، خسارات احتمالی که باشگاه متحمل شده، هزینه یافتن جایگزین و سایر خسارات مالی قابل اثبات باشند.

رویکرد جدید به‌منظور ایجاد شفافیت و عینیت بیشتر در جبران خسارت طراحی شده است و در عین حال به باشگاه‌ها و بازیکنان اطمینان بیشتری در مورد عواقب مالی پایان زودهنگام یک قرارداد می‌دهد.

نمایندگان بازیکنان به‌طور گزارش‌شده از تغییرات پیشنهادی استقبال کرده‌اند، به‌ویژه به این دلیل که سیستم موجود اغلب به ارزیابی‌های موردی بدون یک روش‌شناسی ثابت تکیه کرده است. این منجر به تفاوت‌های قابل توجهی در جوایز جبران خسارت بین اختلافات فردی شده و هزینه بالقوه فسخ یک قرارداد را دشوار پیش‌بینی کرده است.

اصلاحات فیفا همچنین به‌دنبال کاهش اختلافات قانونی طولانی‌مدت بین بازیکنان و باشگاه‌ها است. با تعیین معیارهای واضح‌تر برای محاسبه جبران خسارت، نهاد governing فوتبال امیدوار است که یک سیستم متعادل‌تر ایجاد کند که از تعهدات قراردادی محافظت کند بدون اینکه مجازات‌های مالی به موانع نامتناسبی برای تحرک بازیکنان تبدیل شوند.

این مسئله به‌طور فزاینده‌ای مهم شده است زیرا هزینه‌های انتقال و حقوق بازیکنان به سطوح بی‌سابقه‌ای رسیده است. باشگاه‌ها به حفاظت‌های قراردادی برای حفظ سرمایه‌گذاری‌های خود تکیه می‌کنند، در حالی که بازیکنان و نمایندگانشان استدلال می‌کنند که بندهای بیش از حد می‌توانند تحرک حرفه‌ای را محدود کرده و توانایی آنها برای تغییر تیم‌ها را تضعیف کنند.

بنابراین قوانین جدید به‌دنبال برقراری تعادل بین منافع باشگاه‌ها که به دنبال حفاظت از سرمایه‌گذاری‌های خود هستند و بازیکنانی که به دنبال آزادی بیشتر برای مدیریت حرفه‌شان هستند، خواهد بود.

اگر این اصلاحات طبق برنامه اجرا شوند، می‌توانند پیامدهای قابل توجهی برای مذاکرات انتقال آینده و اختلافات قراردادی در فوتبال بین‌المللی داشته باشند. جنجال آلوارز به کمک جلب توجه دوباره به این مسئله کمک کرده است، اما تغییرات پیشنهادی به‌دنبال پرداختن به چارچوب قانونی وسیع‌تر به جای یک مورد خاص هستند.