زمین ممکن است در تاریخ ۲۴ سپتامبر با طوفان ژئومغناطیسی مواجه شود

Wednesday 23 - 16:05

زمین ممکن است روز پنجشنبه، ۲۴ سپتامبر، با یک طوفان ژئومغناطیسی مواجه شود، طبق پیش‌بینی‌های آزمایشگاه نجوم خورشیدی آکادمی علوم روسیه، زیرا فعالیت خورشیدی نشانه‌هایی از افزایش دوباره پس از یک دوره نسبتاً آرام نشان می‌دهد.

این آزمایشگاه اعلام کرد که اختلال مورد انتظار، دومین طوفان ژئومغناطیسی پیش‌بینی‌شده در پاییز خواهد بود و با دوره اطراف اعتدال سپتامبر همزمان خواهد شد. دانشمندان این رویداد پیش‌بینی‌شده را به پلاسما آزاد شده از یک حفره کُرونالی که به تازگی در خورشید توسعه یافته است نسبت می‌دهند.

حفره‌های کُرونالی مناطقی از جو خورشیدی هستند که خطوط میدان مغناطیسی بیشتر باز هستند و اجازه می‌دهند جریانات ذرات باردار معروف به باد خورشیدی با سرعت‌های بالاتر به فضا فرار کنند. زمانی که این ذرات با میدان مغناطیسی زمین تعامل می‌کنند، می‌توانند اختلالات ژئومغناطیسی با شدت‌های مختلف را ایجاد کنند.

آخرین پیش‌بینی پس از یک دوره محدود از فعالیت خورشیدی بین ۱۳ تا ۱۸ سپتامبر ارائه شده است. طبق گزارش آزمایشگاه روسی، شعله‌های خورشیدی از کلاس C از ۱۹ سپتامبر دوباره ظاهر شدند که نشان‌دهنده افزایش دوباره فعالیت در سطح خورشید است.

طوفان‌های ژئومغناطیسی معمولاً بر اساس شدت خود طبقه‌بندی می‌شوند، از G1 که به عنوان جزئی در نظر گرفته می‌شود تا G5 که به عنوان شدید طبقه‌بندی می‌شود. قوی‌ترین رویدادها می‌توانند بر زیرساخت‌های فناوری تأثیر بگذارند، از جمله سیستم‌های ماهواره‌ای، ارتباطات رادیویی، خدمات ناوبری و شبکه‌های برق.

تأثیر یک طوفان به چندین عامل بستگی دارد، از جمله سرعت و جهت مغناطیسی باد خورشیدی که به زمین می‌رسد. یک رویداد نسبتاً ملایم ممکن است اختلالات محدودی ایجاد کند، در حالی که طوفان‌های قوی‌تر می‌توانند تأثیرات وسیع‌تری بر ارتباطات رادیویی با فرکانس بالا، عملیات ماهواره‌ای و سیستم‌های شبکه برق ایجاد کنند.

فعالیت ژئومغناطیسی همچنین می‌تواند باعث ایجاد شفق‌های قطبی شود، به طوری که نورهای شمالی و جنوبی می‌توانند در فاصله‌های دورتر از مناطق قطبی نسبت به معمول قابل مشاهده باشند. در طول طوفان‌های خورشیدی به‌ویژه قوی، نمایش‌های شفقی گاهی اوقات در عرض‌های جغرافیایی بسیار پایین‌تر قابل مشاهده است.

دانشمندان به‌طور نزدیک فعالیت خورشیدی را از طریق ماهواره‌ها و رصدخانه‌های زمینی زیر نظر دارند تا پیش‌بینی‌ها را بهبود بخشند و خطرات بالقوه را ارزیابی کنند. در حالی که طوفان‌های ژئومغناطیسی نتیجه طبیعی فعالیت خورشیدی هستند، تأثیرات آن‌ها بر سیستم‌های فناوری مدرن باعث شده است که نظارت بر آب و هوای فضایی به بخشی فزاینده از برنامه‌ریزی زیرساخت و ارتباطات تبدیل شود.