رقابت مراکش و اسپانیا بر سر مکان‌های جام جهانی 2030

Friday 11 September 2026 - 07:47

توزیع استادیوم‌ها برای جام جهانی 2030 فیفا به عنوان یک نقطه رقابت جدید بین مراکش و اسپانیا در حال ظهور است، حتی اگر تصمیم نهایی در دست نهاد جهانی فوتبال باشد.

این مسابقات به‌صورت مشترک توسط مراکش، اسپانیا و پرتغال برگزار خواهد شد و انتظار می‌رود که این سه کشور مسابقات را در استادیوم‌های خود به اشتراک بگذارند. با این حال، عدم قطعیت درباره تعداد مکان‌هایی که هر کشور در نهایت تخصیص خواهد یافت و اینکه کدام استادیوم‌ها میزبان مهم‌ترین مسابقات خواهند بود وجود دارد.

روزنامه‌نگار اسپانیایی، روبرتو گومز به تازگی در برنامه "لا تریبو" در رادیو مارکا درباره تخصیص ممکن بحث کرد و پیشنهاد داد که اسپانیا می‌تواند میزبان مسابقات در هشت استادیوم باشد، در حالی که مراکش شش و پرتغال دو استادیوم خواهد داشت. این ارقام توجه زیادی را در رسانه‌های اسپانیایی جلب کرده است، هرچند که هنوز به‌طور رسمی توسط فیفا تأیید نشده‌اند و بنابراین باید به‌عنوان یک سناریوی ممکن در نظر گرفته شوند نه یک تصمیم نهایی.

اسپانیا دارای تعداد زیادی استادیوم بزرگ است که قادر به میزبانی مسابقات جام جهانی هستند. از جمله مکان‌هایی که به‌طور گزارش شده تحت بررسی قرار دارند می‌توان به سانتیاگو برنابئو در مادرید، استادیوم خانگی بارسلونا، مستالا در والنسیا و استادیوم‌هایی در بیلبائو، سن سباستین و لاس پالماس اشاره کرد. استادیوم RCDE در کُرنیلا-ال پرات، خانه اسپانیول، نیز در میان مکان‌های ممکن قرار دارد.

متروپولیتانو، استادیوم اتلتیکو مادرید، نیز می‌تواند به لیست بازگردد اگر کارهای نوسازی برنامه‌ریزی شده به اتمام برسد. احتمال گنجاندن آن نشان‌دهنده تنظیمات مداومی است که می‌تواند قبل از تکمیل ارزیابی فیفا به لیست استادیوم‌های میزبان اضافه شود.

فرآیند نهایی انتخاب به بازرسی‌های فنی و ارزیابی فیفا از مکان‌های پیشنهادی بستگی خواهد داشت. تا زمانی که این ارزیابی‌ها به پایان نرسد، گزارش‌های رسانه‌ای درباره تعداد استادیوم‌های تخصیص یافته به هر کشور میزبان نمی‌تواند به‌عنوان رسمی در نظر گرفته شود. انتظار می‌رود فیفا قبل از پایان سال 2026 از مکان‌های کاندید در مراکش، اسپانیا و پرتغال بازدید کند، پس از آن لیست نهایی استادیوم‌ها و تخصیص مسابقات تعیین خواهد شد.

بحث درباره توزیع استادیوم‌ها به مسئله دیگری که حول این مسابقات وجود دارد، یعنی مکان فینال جام جهانی 2030، به شدت مرتبط است. اسپانیا به ترویج سانتیاگو برنابئو به عنوان مکان مورد علاقه برای مسابقه تعیین‌کننده ادامه داده است و به پروفایل بین‌المللی، ظرفیت و امکانات مدرن این استادیوم پس از نوسازی گسترده‌اش تکیه می‌کند.

مراکش در عین حال یک پروژه بزرگ دارد که می‌تواند موقعیت آن را به طور قابل توجهی تقویت کند. استادیوم بزرگ حسن II در بنسلیمان به عنوان یک مکان فوتبال شاخص با ظرفیت پیش‌بینی شده حدود 115,000 تماشاگر برنامه‌ریزی شده است. اگر طبق برنامه‌های کنونی به اتمام برسد، در میان بزرگ‌ترین استادیوم‌های فوتبال در جهان قرار خواهد گرفت.

پروژه مراکشی می‌تواند یک دارایی مهم در تلاش کشور برای میزبانی فینال باشد، به‌ویژه به‌خاطر ظرفیت استثنایی و مقیاس زیرساخت‌های برنامه‌ریزی شده. با این حال، آماده بودن نهایی آن و تطابق با الزامات فیفا عوامل حیاتی در تعیین اینکه آیا می‌تواند با مکان‌های معتبر اروپایی مانند سانتیاگو برنابئو رقابت کند، خواهد بود.

فراتر از اعتبار میزبانی فینال، توزیع مسابقات جام جهانی پیامدهای اقتصادی و ورزشی وسیع‌تری دارد. میزبانی مسابقات می‌تواند گردشگری، زیرساخت و فعالیت‌های تجاری قابل توجهی ایجاد کند و در عین حال به شهرها فرصتی برای نمایش امکانات خود به یک مخاطب جهانی بدهد.

برای مراکش، مسابقات 2030 نمایانگر یک فرصت بزرگ برای تقویت موقعیت آن به عنوان یک مقصد ورزشی بین‌المللی پس از سال‌ها سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های فوتبال است. اسپانیا، با شبکه گسترده‌ای از استادیوم‌های معتبر و سنت قوی فوتبال، نیز به دنبال نقش برجسته‌ای در این مسابقات است.

انتظار می‌رود پرتغال نقش کمتری در نظر تعداد مکان‌ها ایفا کند، اما مشارکت آن همچنان بخشی جدایی‌ناپذیر از توافق میزبانی مشترک است. این سه کشور در نهایت به یک سازمان هماهنگ وابسته خواهند بود که قادر به برآورده کردن استانداردهای فنی، لجستیکی و عملیاتی فیفا باشد.

فعلاً، گزارش‌هایی که تقسیم استادیوم‌ها به هشت-شش-دو را پیشنهاد می‌کنند، شدت بحث‌ها را نشان می‌دهند اما آنها را حل نمی‌کنند. مرحله تعیین‌کننده زمانی خواهد بود که فیفا بازرسی‌های خود را به پایان برساند و به‌طور رسمی مکان‌ها را تأیید کند. تا آن زمان، هم تخصیص استادیوم و هم انتخاب مکان فینال جام جهانی 2030 همچنان سوالات باز باقی خواهند ماند.