افزایش سطح دریا تهدیدی برای جوامع ساحلی، اقتصادها و میراث فرهنگی

Tuesday 01 - 12:12

افزایش سطح دریا به طور فزاینده‌ای بیشتر از یک نگرانی زیست‌محیطی شده و چالش‌های جدی برای جوامع، اقتصادهای ملی، میراث فرهنگی و حتی ثبات سرزمینی برخی کشورها به وجود آورده است. با ادامه افزایش دماهای جهانی، جمعیت‌های ساحلی با خطرات فزاینده‌ای از جمله سیلاب، فرسایش، نفوذ آب شور و رویدادهای آب و هوایی شدید مواجه هستند.

سطح دریاهای جهانی در دهه‌های اخیر به طور قابل توجهی تسریع شده است. این روند عمدتاً ناشی از ذوب یخچال‌ها و صفحات یخی قطبی است که با انبساط حرارتی آب دریا به دلیل جذب بخش عمده‌ای از گرمای اضافی ناشی از تغییرات آب و هوایی ترکیب می‌شود. حتی اگر انتشار گازهای گلخانه‌ای کاهش یابد، انتظار می‌رود که سطح دریاها برای دهه‌ها همچنان افزایش یابد به دلیل واکنش بلندمدت سیستم آب و هوایی.

مناطق ساحلی کم‌ارتفاع به ویژه آسیب‌پذیر هستند. صدها میلیون نفر در نزدیکی سطح دریا زندگی می‌کنند، اغلب در شهرها و مناطق پرجمعیتی که به شدت به کشاورزی، شیلات، گردشگری و تجارت دریایی وابسته‌اند. سیلاب‌های ساحلی مکرر می‌تواند به خانه‌ها، جاده‌ها، بیمارستان‌ها، مدارس و سیستم‌های بهداشتی آسیب برساند، در حالی که آب شور می‌تواند منابع آب شیرین و زمین‌های کشاورزی را آلوده کند.

پیامدهای اقتصادی می‌تواند قابل توجه باشد. زیرساخت‌های ساحلی به طور فزاینده‌ای در معرض سیلاب و طوفان‌ها قرار دارند، در حالی که بنادر که بخش عمده‌ای از تجارت بین‌المللی کالا را مدیریت می‌کنند با خطرات فزاینده‌ای مواجه هستند. افزایش خسارات ناشی از تغییرات آب و هوایی همچنین می‌تواند هزینه‌های بیمه را افزایش دهد و فشار مالی بیشتری بر خانوارها، کسب‌وکارها و دولت‌ها وارد کند.

کشورهای کوچک جزیره‌ای در بین آسیب‌پذیرترین‌ها قرار دارند. برای برخی جوامع جزیره‌ای، تهدید محدود به آسیب فیزیکی نیست. از دست دادن زمین‌های اجدادی می‌تواند معیشت‌های سنتی، شیوه‌های فرهنگی و حس هویت جمعی را تضعیف کند. سایت‌های تاریخی، بقایای باستان‌شناسی و دیگر اشکال میراث ساحلی نیز می‌تواند به طور دائمی آسیب ببیند یا زیر آب برود.

شهرهای بزرگ نیز در امان نیستند. مناطق متروپولیتن واقع در دلتاهای رودخانه و مناطق ساحلی کم‌ارتفاع به دلیل چگالی بالای جمعیت و وابستگی به زیرساخت‌های پیچیده در معرض خطر خاصی قرار دارند. شهرهایی مانند بمبئی، کلکته، داکا، میامی، نیویورک و گوانگژو از جمله مناطق شهری هستند که به طور مکرر در بحث‌های مربوط به خطرات آب و هوایی ساحلی درازمدت ذکر می‌شوند.

دانشمندان همچنین به دقت تغییرات در قطب جنوب را زیر نظر دارند، جایی که تغییرات در صفحات یخی بزرگ می‌تواند تأثیرات قابل توجهی بر افزایش سطح دریا در آینده داشته باشد. یخچال ثویتس به ویژه به دلیل اندازه و حساسیت به شرایط گرم شدن، توجه علمی زیادی را به خود جلب کرده است. تکامل بلندمدت آن هنوز نامشخص است، اما از دست رفتن بیشتر یخ می‌تواند به طور قابل توجهی به افزایش سطح دریاهای جهانی کمک کند.

بنابراین، از دولت‌ها خواسته می‌شود که اقدامات کاهش تغییرات آب و هوایی را با تدابیر قوی‌تر سازگاری ترکیب کنند. این شامل سیستم‌های هشدار اولیه، دفاع‌های ساحلی، شبکه‌های زهکشی بهبود یافته، احیای درختان مانگرو و تپه‌ها، زیرساخت‌های مقاوم در برابر آب و هوا و در صورت لزوم، جابجایی با دقت برنامه‌ریزی شده از مناطقی است که به طور فزاینده‌ای سخت به حفاظت از آنها پرداخته می‌شود.

تأمین مالی بین‌المللی همچنان یک چالش بزرگ است. کشورهای در حال توسعه با هزینه‌های قابل توجهی مواجه هستند زیرا سعی می‌کنند زیرساخت‌ها و جوامع خود را به تغییرات آب و هوایی سازگار کنند، در حالی که تأمین مالی موجود به طور قابل توجهی کمتر از نیازهای برآورد شده است. پر کردن این شکاف مالی ضروری تلقی می‌شود اگر کشورهای آسیب‌پذیر بخواهند از جمعیت‌ها و اقتصادهای خود محافظت کنند.

افزایش سطح دریا به همین دلیل به آزمونی برای سیاست‌های آب و هوایی و برنامه‌ریزی بلندمدت تبدیل شده است. کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی همچنان برای محدود کردن گرمایش آینده حیاتی است، اما جوامع باید همچنین برای تغییراتی که در حال حاضر در حال وقوع است آماده شوند. تصمیماتی که امروز گرفته می‌شود تعیین می‌کند که جوامع چقدر می‌توانند به طور مؤثر از مردم، اقتصادها، سرزمین‌ها و میراث فرهنگی در برابر سواحل به طور مداوم در حال تغییر محافظت کنند.