آنتی بادی‌های جدید امیدی برای پیشگیری از عفونت ویروس اپشتین-بار ارائه می‌دهند

Friday 11 - 15:47

دانشمندان در ایالات متحده گروه جدیدی از آنتی بادی‌ها را توسعه داده‌اند که می‌تواند در نهایت به پیشگیری از عفونت ویروس اپشتین-بار (EBV)، یکی از شایع‌ترین ویروس‌های تاثیرگذار بر انسان‌ها، کمک کند.

برآورد می‌شود که EBV اکثریت بزرگ بزرگسالان در سراسر جهان را آلوده کرده است. در بسیاری از موارد، عفونت اولیه علائم قابل توجهی ایجاد نمی‌کند و ویروس می‌تواند پنهان بماند. با این حال، پس از ابتلا، EBV در بدن برای زندگی باقی می‌ماند، معمولاً در حالت خواب و تحت کنترل سیستم ایمنی.

این ویروس مدت‌هاست که توجه علمی را به خود جلب کرده است به دلیل ارتباطاتش با چندین بیماری. این ویروس به عنوان عامل اصلی مونونوکلئوز عفونی شناخته می‌شود، اما همچنین با برخی سرطان‌ها و اسکلروز چندگانه مرتبط است. خطر عوارض جدی می‌تواند به طور قابل توجهی در افرادی که سیستم ایمنی آن‌ها ضعیف است، از جمله برخی از گیرندگان پیوند ارگان و مغز استخوان، بالاتر باشد.

در یک مطالعه اخیر، محققان از مرکز سرطان فرد هاچینسون و دانشگاه واشنگتن بر روی دو پروتئین موجود در سطح EBV تمرکز کردند: gp350 و gp42. این پروتئین‌ها نقش‌های مهمی در اجازه دادن به ویروس برای چسبیدن و ورود به سلول‌های B ایفا می‌کنند، که نوعی سلول سفید خون است که در پاسخ ایمنی بدن مرکزی است.

محققان ۱۰ نامزد آنتی بادی که قبلاً شناسایی شده بودند و قادر به هدف قرار دادن این پروتئین‌های ویروسی بودند، توسعه دادند. دو مورد علیه gp350 و هشت مورد علیه gp42 هدف‌گذاری شده بودند. هدف این بود که تعیین شود آیا مسدود کردن این پروتئین‌ها می‌تواند از ورود ویروس به سلول‌های آسیب‌پذیر و ایجاد عفونت جلوگیری کند.

یکی از آنتی بادی‌ها در آزمایش بر روی موش‌های آزمایشگاهی با سیستم‌های ایمنی طراحی شده برای بازتولید ویژگی‌های مهم پاسخ ایمنی انسانی، اثرات حفاظتی به‌ویژه امیدوارکننده‌ای نشان داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که آنتی بادی‌هایی که به مکانیزم‌های ورود خاص هدف‌گذاری می‌کنند، ممکن است راهی برای مداخله در EBV قبل از ایجاد آن در بدن ارائه دهند.

توسعه آنتی بادی‌های موثر علیه EBV به دلیل تعامل پیچیده ویروس با سلول‌های B چالش‌برانگیز بوده است. بنابراین، محققان به دنبال نقاط آسیب‌پذیری دقیقی هستند که می‌توانند هدف قرار گیرند بدون اینکه به عملکرد طبیعی ایمنی به شدت مداخله کنند.

برای بهبود مرتبط بودن آزمایش‌های خود، تیم از موش‌های مهندسی ژنتیکی استفاده کرد که قادر به تولید آنتی بادی‌هایی با ویژگی‌های مشابه انسانی بودند. چنین مدل‌هایی می‌توانند به محققان کمک کنند تا درمان‌های آنتی بادی بالقوه را قبل از انتقال به مطالعات انسانی ارزیابی کنند، اگرچه نتایج امیدوارکننده حیوانات لزوماً تضمین نمی‌کند که درمان ایمن یا موثر در انسان‌ها خواهد بود.

کاربردهای پزشکی بالقوه می‌تواند به‌ویژه برای بیمارانی که تحت پیوند ارگان یا مغز استخوان قرار دارند، اهمیت زیادی داشته باشد. این بیماران معمولاً داروهای سرکوب‌کننده ایمنی دریافت می‌کنند تا از رد جلوگیری کنند، اما پاسخ ایمنی ضعیف حاصل می‌تواند اجازه دهد که EBV فعال شود و عوارض جدی ایجاد کند.

یکی از نگرانی‌ها اختلال لنفوم پروفیراتیو پس از پیوند، یا PTLD است، که در آن لنفوسیت‌ها شروع به تکثیر غیرقابل کنترل می‌کنند. در برخی موارد، این وضعیت می‌تواند به شکل تهاجمی سرطان تبدیل شود. بنابراین، پیشگیری از عفونت EBV یا محدود کردن قابلیت آن برای فعال شدن مجدد می‌تواند به عنوان یک استراتژی مهم برای محافظت از بیماران آسیب‌پذیر تبدیل شود.

این رویکرد همچنین می‌تواند برای کودکانی که پیوند ارگان دریافت می‌کنند و هرگز قبلاً به EBV آلوده نشده‌اند، مرتبط باشد. پیشگیری از عفونت در این بیماران با ریسک بالا می‌تواند احتمال عوارض شدید مرتبط با ویروس را در آینده کاهش دهد.

با وجود یافته‌های امیدوارکننده، تحقیقات هنوز در مرحله اولیه است. این آنتی بادی‌ها هنوز در آزمایش‌های بالینی انسانی آزمایش نشده‌اند و محققان باید ایمنی، دوز، اثربخشی و عوارض جانبی بالقوه آن‌ها را قبل از در نظر گرفتن استفاده پزشکی تعیین کنند.

یافته‌ها بخشی از تلاش گسترده‌تری برای توسعه روش‌های جدید کنترل EBV هستند. محققان در سراسر جهان همچنین در حال بررسی استراتژی‌های واکسیناسیون هستند که به منظور پیشگیری از عفونت قبل از اینکه ویروس بتواند حضور مادام‌العمر خود را در بدن برقرار کند، طراحی شده‌اند.

اگر مطالعات آینده اثربخشی این آنتی بادی‌ها را در انسان‌ها تأیید کند، آن‌ها در نهایت می‌توانند بخشی از یک استراتژی پیشگیرانه برای افرادی که به‌ویژه در معرض خطر عوارض مرتبط با EBV هستند، شوند. اما در حال حاضر، نتایج نمایانگر یک قدم تجربی مهم به جای درمانی در دسترس است.